σκέψεις ατάκτως ερριμμένες.......

* Αφού μετά από κόπο, θυμήθηκα τους κωδικούς μου για να μπω στο μπλογκ, πάλι καλά....

*Το τραγούδι λέει: "μια πάνω, μια κάτω
                             η ζωή μου άνω κάτω...."
Αυτό αισθάνομαι πως συμβαίνει και με τη δική μου ζωή....Κάποιοι διαφωνούν. Μου λένε τα γνωστά κλισέ:  "Τι έχεις και παραπονιέσαι; Δε βλέπεις τα χειρότερα;"  Εγώ δεν απαντώ. Είναι μάταιο. Εγώ γνωρίζω καλύτερα....


* Οταν πέρασα στο πανεπιστήμιο, αισθανόμουν ξεχωριστή, ελεύθερη, ότι πέταγα στους ουρανούς, γεμάτη όνειρα, φιλοδοξίες. Παράλληλα, βρήκα τη δουλειά που πίστευα πως μου ταίριαζε και που ήταν συναφής με το αντικείμενο των σπουδών μου. Οντως μου ταίριαζε, ένιωθα δημιουργική, αισθανόμουν ικανοποίηση, πληρότητα και αρκετές φορές περήφανη για τις ικανότητές μου...20 χρόνια μετά, είδα τα όνειρα να γκρεμίζονται... Πέτυχα κάποια πράγματα στην επαγγελματική μου ζωή, αλλά αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Αποκόπηκα βίαια από τον εργασιακό βίο παρά τη θέλησή μου κι αυτό μου στοίχισε πολύ. Επρεπε να κάνω συμβιβασμούς και αρνήθηκα. Επίσης, έπρεπε να είμαι πιο τσαχπίνα, έπρεπε να κυνηγώ τις ευκαιρίες....Επρεπε, έπρεπε. Πολλά έπρεπε. Συχνά λέω στον εαυτό μου αλλά και και στους γύρω μου: ''Δεν περίμενα να έρθουν έτσι τα πράγματα. Δεν το φανταζόμουν..."
Μετά πάλι σκέφτομαι πως η ζωή μάς επιφυλάσσει εκπλήξεις.


*Πώς γίνεται να ερωτεύεσαι ξανά απ΄το τίποτα; Ποιά βαθιά εσωτερική ανάγκη, ποιά μαγική δύναμη σε οδηγεί να ζήσεις μια φαντασίωση; Οπου απλώς θέλεις να νιώθεις ερωτευμένη κι ας μην υπάρχει αποδέκτης...Που κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και νιώθεις όμορφη, θελκτική, κι ας μην είναι  δίπλα το ταίρι σου...που είσαι έτοιμη να φιλήσεις κι ας είσαι μόνη σου... που είσαι μέσα στην ανυπομονησία...που λαχταράς να ξαπλώσεις στο κρεβάτι σου για να ονειρευτείς πρώτα με ανοιχτά μάτια και μετά να κοιμηθείς...Αυτά περίπου δεν είναι τα συμπτώματα; Μη με ρωτήσετε ποιά ήταν η αφορμή... Ηταν κάτι αστείο και αθώο, εντελώς κοριτσίστικο κι ας είμαι.....42!

Μπόρα ήταν και....πέρασε

glitter-graphics.com

Με ξάφνιασε αυτή η δυνατή μαγιάτικη βροχή. Βγήκα στη βεράντα κι αμέσως αποφάσισα να στήσω το ρομαντικό σκηνικό μου. Υπάρχει η βροχή, υπάρχει η κούνια, υπάρχει κάπου στη βιβλιοθήκη μου, η “Περηφάνια και Προκατάληψη” της Τζέην Ωστεν. Όλα είναι έτοιμα για να ονειρευτώ, να μπω σε μια παλιά ιστορία, από αυτές που μου αρέσουν, που με ταξιδεύουν. Καθώς η βροχή κοπάζει σιγά-σιγά, απομένει ο μελωδικός ήχος από τις σταγόνες που πέφτουν στο πεύκο, στα μπαλκόνια, στις τέντες. Μου αρκεί να ξεφυλλίσω για λίγα λεπτά το βιβλίο της αλλοτινής εποχής κι ενώ λικνίζομαι στην κούνια μου, μπαίνω μέσα στις εικόνες με τις δαντέλες, τις βεντάλιες, τα κιτρινισμένα επιστολόχαρτα, μυρίζω τα αρώματα, ζηλεύω τις κρυφές ματιές και τα χείλη που φιλήθηκαν, ονειρεύομαι το ρομάντζο, τα λόγια που ειπώθηκαν, κι αυτά που έμειναν στη σκέψη.
Επειτα, η βροχή σταμάτησε τελείως, οι εικόνες έσβησαν  και ήρθαν οι ειδήσεις των 8.....

Αποσιωπητικά.....

Δεν ξέρω αν η σιωπή είναι χρυσός, αλλά σίγουρα είναι προτιμότερη από τις κραυγές......κι εγώ τώρα προτιμώ να σιωπώ.




σσ. Ομως, αν και στη σκιά, είμαι εδώ. Σας βλέπω, σας διαβάζω, με    συντροφεύετε.....Είστε το online παρεάκι μου κι αυτό δεν αλλάζει.
 
                                                      bubbles

Χρόνια πολλά σε όλους με υγεία και αγάπη........

Εφυγες σήμερα από τη ζωή.....δεν τα πρόλαβες αυτά τα Χριστούγεννα.....ήσουν δυνατή όλα αυτά τα χρόνια.....πάλεψες όσο μπορούσες .....κι ακόμη παραπάνω.....δεν μπορώ να το πιστέψω.....φοβάμαι να πω καλή αντάμωση......γιατί απλά φοβάμαι το θάνατο.......

καλό σου ταξίδι Κατερίνα.........

Αγιες μέρες ή ......."30 μέρες νύχτα";

Και λοιπόν; Τι κι αν έρχονται Χριστούγεννα; 
Οι βρυκόλακες είναι εδώ!




(αναδημοσίευση από Πιγκουίνο. Σ΄ευχαριστώ)

Αγάπη μου.....παμπόγρια!!!!

glitter-graphics.com

Βράδυ....γύρω στις 11. Δε νιώθω πολύ καλά, μάλλον με περιτριγυρίζει γρίπη. Τώρα των χοίρων είναι, η παλιά, η νέα....θα σας γελάσω. Φοράω φανελένιες πιτζάμες, μάλλινες κάλτσες, εξοπλίζομαι με τα γυαλιά μου και ....ξαπλώνω παίρνοντας για συντροφιά μου τον ΚΑΖΑΜΙΑ που τον δανείστηκα από τη μητέρα μου για να αντιγράψω μία συνταγή για λεμονόπιτα. Ως γνωστόν ο ΚΑΖΑΜΙΑΣ είναι ένα λαϊκό ανάγνωσμα που απευθύνεται κυρίως σε ηλικιωμένα άτομα. Θυμάμαι πάντα τα Χριστούγεννα, το έπαιρνα δώρο στις γιαγιάδες μου. 

΄Οπως καταλαβαίνετε λοιπόν, το σκηνικό της συζυγικής κλίνης, κάθε άλλο παρά ερωτικό είναι, ούτε υπόσχεται μια βραδιά ...πάθους. Μόνο το πιεσόμετρο και η πάπια μου λείπουν για να θυμίζω μια γριά στην εντατική, το αντίθετο δηλαδή από το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου. Παρόλα αυτά, ο σύζυγος πλησιάζει με "απειλητικές" διαθέσεις. Το ματάκι "παίζει". Τα ξέρουμε δα αυτά τα "σήματα". Ε, λοιπόν, ή είμαι μια θεά ακόμη και σ΄αυτή την κατάσταση αποσύνθεσης, ή ο σύζυγος χρειάζεται επειγόντως οφθαλμίατρο. Παρεπιμπτόντως, ήθελα να΄ξερα, αυτά τα σερνικά, πού τη βρίσκουν την όρεξη, βρέξει, χιονίσει; Anyway....Επιβεβαιώνονται οι προθέσεις του διότι πετάει τη γνωστή ατάκα: 

-Νυστάζεις;

-E,όχι....απλώς θα διαβάσω λιγάκι...

-ΚΑΖΑΜΙΑ διαβάζεις;

-Γιατί;;;;;Τι έχει ο ΚΑΖΑΜΙΑΣ; Ξέρεις πόσα ενδιαφέροντα πράγματα μπορείς να βρεις εδώ μέσα; Θησαυρούς....

Ο αγαπημένος μου τραβάει τον ΚΑΖΑΜΙΑ απ΄τα χέρια. 

-Ασ΄το τώρα αυτό ρε παιδί μου....

-Μηηηηηη! Τον ΚΑΖΑΜΙΑ μου!

-Μπα....Θα σε αντικαταστήσω...

-Με τι;

-Με κάποια πιτσιρίκα, ζουμπουρλούδικη....για να μου κάνει τα κέφια.

-Κι εγώ θα σε αντικαταστήσω...

-Με τι;

-Με έναν γέρο, για να έχουμε και κοινά ενδιαφέροντα. Τα πρωινά θα βλέπουμε Αυτιά, μετά βόλτες στη λαϊκή και στο σούπερ μάρκετ με τα πι και τα μπαστούνια, καθημερινές επισκέψεις στο φαρμακείο, ανταλλαγές χαπιών για πίεση, καρδιά κλπ, συζητήσεις για το καυτό θέμα της επικαιρότητας, δηλαδή εάν θα κάνουμε το καινούργιο εμβόλιο...

-Καλά! ( πολύ στακάτο και ξερό αυτό το Καλά!)

"Μου θύμωσε. Ηρθε η ώρα να επιστρατεύσω τα μεγάλα μέσα, ξέρετε φιλενάδες, τσαχπινιές, ζουζουνιές, τις γνωστές γυναικείες που....νιές."

-Εντάξει βρε μωρό, αφού βλέπεις ότι είμαι χάλια. Εχω ρίγη, καίει η μύτη μου. Πρέπει να έχω και δέκατα...

-...........

-Να σου διαβάσω ΚΑΖΑΜΙΑ να σε νανουρίσω;

-Διάβασε....

-Λοιπόν....Θα σου διαβάζω τις παροιμίες που είναι γραμμένες στο κάτω μέρος της σελίδας. "Οπού ναι καλορίζικος, γεννά κι ο κόκκοράς του, εγώ γελώ με δώδεκα και δεκατρείς μ΄εμένα, να λείπαν τα πιπέρια μου, να ιδώ τις μαγειριές σου....."

-Χρρρρρρρ.....Ζζζζζζζζζζ

"Κοιμήθηκε ο χρυσός μου....Ωραία! Τώρα θα διαβάσω με την ησυχία μου τον....ονειροκρίτη!"

Χρόνια πολλά!!!!!

Σαν σήμερα πριν από 12 χρόνια σ΄έφερα στη ζωή.....Να τα εκατοστήσεις αγόρι μου μονάκριβο.....σε λατρεύω! Θα είσαι πάντα ο μικρός μου πρίγκιπας...

Τα νεύρα......τσατάλια

glitter-graphics.com

Στο κουίζ επικράτησε το ΝΑΙ. Ομως εγώ, ακόμη να πάρω απόφαση. Δε φταίω εγώ. Οι συνθήκες....Προς το παρόν είναι απαγορευτικές. Λοιπόν παράταση στην αγωνία, την ατολμία, το αδιέξοδο. Μια "άσπονδη" φίλη με είχε χαρακτηρίσει κάποτε αναβλητικό άτομο. Ισως τελικά να είμαι. Ισως όμως και να φοβάμαι τις ευθύνες που μετά πρέπει εγώ η ίδια να αναλάβω. Και θα είναι σίγουρα βαριές εάν κάτι δεν πάει καλά. Παραμένω λοιπόν στο μότο μου, σε κατάσταση αναμονής, όπως λέω και στο προφίλ μου.....
Λυπηθείτε με φίλοι μου και μη με πυροβολείτε....προς το παρόν......

ΝΑΙ ή ΟΧΙ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Φίλοι μου, εδώ και καιρό δυσκολεύομαι να πάρω μιαν απόφαση, η οποία είναι σοβαρή και σημαντική. Υπάρχουν υπέρ, κατά και ο αστάθμητος παράγοντας. Επειδή ο κόμπος έφτασε στο χτένι και δε σηκώνει άλλη αναβολή, αλλά παρ΄όλα αυτά συνεχώς αμφιταλαντεύομαι, θέλω τη βοήθειά σας. Χωρίς να γνωρίζετε την ερώτηση, σας καλώ απλώς να μου απαντήσετε με ένα ΝΑΙ ή ένα ΟΧΙ. Πρόκειται για ένα ψυχολογικό τεστ δικής μου έμπνευσης....Πιστέψτε με όμως, το αποτέλεσμα θα μετρήσει και θα έχει ειδικό βάρος στην τελική απόφασή μου. Επιπλέον, επιφυλάσσομαι να σας ανακοινώσω εν ευθέτω χρόνω ποιά ήταν η ερώτηση...............

Μία ανάπαυλα απ΄τα ....στενάχωρα

Αχ φίλοι μου...Πόσες φορές πάνω στα νεύρα μας με τα στραβά κι ανάποδα αυτής της χώρας, δεν έχουμε σκεφτεί, φωνάξει ή ακόμη και αποφασίσει(οι πιο τολμηροί) να την εγκαταλείψουμε και να πάμε να ζήσουμε αλλού!
Και μετά, πέφτεις πάνω σε μία τέτοια φωτογραφία και λες: Ε, όχι! Αυτή είναι η Ελλάδα μου! Η Ελλάδα που αγάπησα και αγαπώ...Δεν πάω πουθενά. Ας μείνουν αυτοί με τον δήθεν πολιτισμό τους και τον καθωσπρεσπισμό τους κι εγώ εδώ με τα παζάρια μου, τη λαϊκή μου, το γουρουνόπουλο στη λαδόκολα, την καντίνα με τα "βρώμικα"....
Αυτή είναι η χώρα μας. Τα στριγκ μαζί με τους χαλβάδες. Αυτός ο αχταρμάς, αυτό το χύμα είναι η ομορφιά της.
Πώς να το κάνουμε;
Οπου κι αν πάω, η Ελλάδα με πληγώνει.....

ονειρόδραμα....

Κυνήγησα τα όνειρά μου.....
μα τα είδα να χάνονται....
και να γίνονται σκιές...
ο δρόμος ήταν δύσκολος....
τον περπάτησα όσο μπορούσα.....
όταν κουράστηκα σταμάτησα.....
και τα όνειρα δεν τα πρόλαβα....
μπορεί και να με περιμένουν ακόμη...
στο τέλος του δρόμου...
δεν ξέρω....
μπορεί να ξεκινήσω πάλι τη διαδρομή...
μέσα στην ομίχλη.....
για να τα φτάσω...
δεν ξέρω....
δεν λυπάμαι που κουράστηκα....
δεν μετανιώνω που προσπάθησα...
άξιζε ο κόπος που τα κυνήγησα...
τα χαμένα μου όνειρα τα αγαπάω και δεν θα τα χαρίσω σε κανέναν...

σσ. Αφιερώνω αυτή την ανάρτηση στον άνθρωπο που μοιράστηκε και πίστεψε τα όνειρά μου επειδή με αγάπησε....

Hello kitty!!!!

(παραγγελία του Μάριου)






παλιμπαιδισμός(ο)ουσ.παλίμπαις,-αιδος η συμπεριφορά του παλίμπαιδος, το να συμπεριφέρεται ενήλικο άτομο και ιδίως ηλικιωμένο παιδιάστικα, ξαναμώραμα

Κόσμος ....αγγελικά πλασμένος

Δύο.........διαφορετικά σχολικά λεωφορεία!

Γιατί;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Καλή αρχή.....

Πλησιάζει η έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς. Τα κεφάλια μέσα για μαθητές και γονείς. Φτου! κι απ΄την αρχή. Διαβάσματα, ατέλειωτα πηγαινέλα στα φροντιστήρια, ξενύχτια πάνω στα βιβλία (λέμε τώρα)...Κουράγιο παιδιά...Ας οπλιστούμε όλοι με υπομονή κι ας προσπαθήσουμε να μη φορτώσουμε τα παιδιά- τους πιο σκληρά εργαζόμενους -με τα δικά μας άγχη και τις δικές μας ανασφάλειες. Προέχει η σωματική και ψυχική τους υγεία και η ισορροπημένη οικογενειακή ζωή. Το παιχνίδι, η ξεκούραση, ο αθλητισμός, τα φλερτ, η ψυχαγωγία, είναι απαραίτητα. Δεν είναι πολυτέλειες. Το πρώτο μας μέλημα είναι να τους χτίσουμε ένα μέλλον με αξίες και ιδανικά, να τους βοηθήσουμε να γίνουν σωστοί, έντιμοι και καλλιεργημένοι πολίτες με ανοιχτά μυαλά και διευρυμένους ορίζοντες, για να ζουν και όχι απλά να υπάρχουν. Στο χέρι μας είναι να τους δώσουμε ερεθίσματα. Η ζωή δεν τελειώνει στο σχολείο. Συνεχίζεται στα αθλητικά κέντρα, στα μουσεία, στα πάρκα, στα θέατρα, στον κινηματογράφο. Κάποια στιγμή, το σχολείο πρέπει να σταματήσει να είναι εφιάλτης όταν το ζούμε από μέσα, και γλυκιά ανάμνηση όταν περάσουν τα χρόνια και το αναπολούμε....

Mε μια λέξη....Amelie

Το βαλς της Αμελί πάντα μου ραγίζει την καρδιά....
Ει, παραπονιάρικες ψυχούλες, ευαίσθητα φιλαράκια, σας το αφιερώνω...

Οι καλύβες της νοσταλγίας....

Το μικρό αγόρι είναι ο αδελφός μου...

Οι φιλενάδες....(όρθια η μητέρα μου, στη μέση η θεία μου)








Ο πατέρας μου κάνει ηλιοθεραπεία...
Πίσω οι καλύβες.



Γιατί όλο θέλω να γυρίζω στα παλιά; Να σκαλίζω τη μνήμη μου και τα συρτάρια μου, να αναπολώ και να φαντάζομαι άλλες εποχές; Γιατί αυτές οι παλιές οικογενειακές φωτογραφίες που μυρίζουν θάλασσα και αρμύρα με γεμίζουν νοσταλγία; Από πολύ μικρή, περνούσα σχεδόν όλα τα καλοκαίρια στο Σαράντι, τον παραθαλάσσιο μικρό οικισμό κοντά στο χωριό μου τα Χώστια Θηβών. Ανέμελες, χαρούμενες, ξέγνοιαστες διακοπές. Εγώ τις καλύβες δεν τις πρόλαβα. Αμυδρά τις θυμάται ο αδελφός μου...κι έπειτα κρατήσαμε και φυλάξαμε στη μνήμη μας σαν πολύτιμα δώρα ό,τι μπορέσαμε από τις διηγήσεις των μεγαλύτερων....
----------------------------------------------------------------------------------

".....Οταν ήμουν μικρό παιδί, τα καλοκαίρια οι γονείς μου συνήθιζαν να με στέλνουνε στο χωριό. Εκεί, σε μεγάλα πέτρινα σπίτια με κεραμίδια, ζούσανε ακόμη οι παππούδες και οι γιαγιάδες. Οταν η ζέστη άρχισε να γίνεται ανυπόφορη, αφήνανε τα νοικοκυριά τους και έρχονταν να περάσουνε το υπόλοιπο καλοκαίρι τους πλάι στη θάλασσα. Φτιάχνανε καλύβες με ξερόκλαδα που ευωδιάζανε, κολλητά τη μια πλάι στην άλλη, τις ντύνανε από μέσα με πεντακάθαρα σεντόνια και όλοι μαζί ζούσανε τις χαρές του καλοκαιριού κοντά στο νερό μέχρι να΄ρθουνε τα πρωτοβρόχια και να ξαναγυρίσουνε πίσω στα μεγάλα πέτρινα σπίτια της σιωπής.
Μέσα στις καλύβες, τα παιδιά κοιμόνταν πάνω σε ράντζα και οι μεγάλοι κάτω σε παχιά στρωσίδια.Τότε όλοι φορούσαμε εύκολα ρούχα, φαρδιά και ευχάριστα. Μπροστά από τις καλύβες, μέσα στην άμμο βάζανε δυο τρεις μεγάλες, τετράγωνες, κόκκινες πέτρες και κάνανε μικρές εστίες. Εκεί οι γυναίκες ανάβανε φωτιά, ζεσταίνανε το νερό και μαγειρεύανε. Τα πιάτα ήταν τσίγκινα και οι χύτρες από πηλό. Ο,τι κι αν φτιάχνανε είχε μεγάλη νοστιμιά και μοσχομύριζε την ώρα που γινότανε. Το μεσημέρι μετά το φαγητό τραβούσανε τα σεντόνια μπροστά από τις καλύβες και όλοι πέφτανε να χορτάσουνε τον ύπνο μέσα στην πιο ευχάριστη και δροσερή σκιά.
Τα απογεύματα μέχρι να πέσει ο ήλιος, εμείς τα παιδιά ήμασταν μέσα στη θάλασσα και ψάχναμε το βυθό.Κοχύλια και αχινοί, πίνες και μικρά καβούρια ήταν τα λάφυρά μας. Οι μεγάλοι φεύγανε στα καφενεία και οι γυναίκες φροντίζανε το βραδινό τραπέζι. Οταν ο ήλιος χανότανε πριν πέσει ακόμη το σκοτάδι, μας φωνάζανε πίσω, μας ξεπλένανε και μας φορούσανε ρούχα φρεσκοπλυμένα. Μετά ανάβανε μια λάμπα πετρελαίου και όλοι μαζί τρώγαμε πάνω στα βότσαλα, με το κυματάκι να σκάει στα ξυπόλυτα πόδια μας. Υστερα στα καφενεία ανάβανε λάμπες δυνατές και αρχίζανε να ακούγονται οι φωνογράφοι. Οι νεώτεροι, που το αίμα τους έβραζε, χτενίζανε τα μαλλιά, φορούσανε μακριά παντελόνια και πηγαίνανε να πιούνε και να χορέψουνε με τις μουσικές.
Η νύχτα είχε έρθει. Βαθύ σκοτάδι ανέμελο και λάδι το νερό. Βάρκες με πυροφάνια περνούσανε μπροστά μας. Πάνω στην πλώρη τους, όρθιοι, γυμνόστηθοι ψαράδες κρατούσανε καμάκια, ψάχνοντας να χτυπήσουνε χταπόδια. Από μακριά, ακούγονταν οι μουσικές κι εμείς οι μικρότεροι καθόμασταν στις ξύλινες εξέδρες με τα πόδια κρεμασμένα πάνω από το σκοτεινό νερό, να βλέπουμε λίγα μέτρα μακριά τους νέους άντρες να χορεύουνε, για να γλυκάνουνε μέσα τους το θηρίο της νιότης τους που ήδη είχε πιαστεί στο δόκανο του έρωτα. Κέρασματα,μεζέδες, κρασί και γυροβολιές μέχρι το άχτι τους να βγει με τον ιδρώτα και να φύγει ψηλά στον αέρα, μέσα στην απεραντοσύνη του έναστρου ουρανού, πριν προλάβει να ακονίσει ακυβέρνητα μαχαίρια. Κάτω από τις ξύλινες εξέδρες που οι ψαράδες δένανε τα καϊκια τους, τα νερά αφρίζανε. Οι καταστηματάρχες που είχανε τα καφενεία, δένανε με χοντρά σχοινιά ολοζώντανους ροφούς για να΄χουνε περίσσευμα όταν θα΄ρθει στο μαγαζί τους κάποιος πλούσιος ξενιτεμένος να φάει ψαρόσουπα με όλο του το σόι.
Εμείς οι μικροί δεν ξέραμε πώς να πετάξουμε το θυμό μας, που σιγά σιγά είχε αρχίσει να βουίζει σα μελίσσι στο κεφάλι μας. Η ζωή για μας ήταν ακόμη πολύ μακριά. Ούτε τσιγάρο δεν μπορούσαμε να καπνίσουμε ακόμη στα κρυφά. Αυτό μας τρέλαινε και για να κάνουμε κάτι ανάποδο, κάθε λίγο και λιγάκι, τραβούσαμε με βία τα σκοινιά που ήταν δεμένα τα δυνατά ψάρια κάτω από το νερό. Τους χαλούσαμε τον ύπνο και πάνω στο μαρτύριο της σκλαβιάς τους, χωρίς να το ξέρουμε, τα φορτώναμε και με το μαρτύριο της αϋπνίας.
Σιγά σιγά τα φώτα σβήνανε, τα γραμμόφωνα και τα όργανα σταματούσανε και το μυρωμένο σκοτάδι έβγαινε ο τελικός νικητής. Ψηλά από τον ουρανό πέφτανε αστέρια, σα να πετούσε φούχτες κάρβουνα ο Θεός που δε φτάνανε στη γη. Η θάλασσα λαγοκοιμότανε και τα κύματά της μόλις που ακούγονταν. Η νύχτα είχε προχωρήσει, αλλά κανείς δεν ήθελε να τραβήξει την αυλαία του ύπνου και να σβήσει από το μυαλό του το θαύμα που ζούσε. Ετσι, όλοι κάνανε παρέες μπροστά από τις καλύβες και μένανε να συζητάνε ως τα βαθιά χαράματα.... "

Απόσπασμα από το βιβλίο Σαράντα Κύματα του Γιώργου Μανιώτη

Κόκκινο βαθύ

Οι όμορφοι στίχοι του φίλου Γιάννη, η γλυκιά μελωδία του Στέφανου Κορκολή και η μαγευτική φωνή της Μελίνας Ασλανίδου...μας ταξιδεύουν μακριά έστω και για λίγο.

Εχει πανσέληνο απόψε......κι είναι ωραία

glitter-graphics.com

Στην μέση ενός μικρού σπιτιού που 'χω νοικιάσει
το γέλιο ενός μωρού παιδιού με έχει αγκαλιάσει.
Τα ζήτησα όλα απ' τη ζωή μου, τα πλήρωσα με τη ψυχή μου
να έχει ένα τόπο η καρδιά πριν να γεράσει...

Έχει πανσέληνο απόψε κι είναι ωραία
είναι αλλιώτικη η σιωπή χωρίς παρέα.
Δε νοιώθω θλίψη, μα μου΄χει λείψει
το κοριτσάκι αυτό που αγάπησες τυχαία.
Δε νιώθω θλίψη, μα μου 'χει λείψει
το λάγνο ψέμα σου, που τα 'κανε όλα ωραία.

Είναι σκληρό για μια γυναίκα να 'ναι μόνη
στο λέω τώρα που η αλήθεια δε θυμώνει.
Όση και να 'ναι η δύναμή μου, θέλω έναν άνθρωπο μαζί μου
Η μοναξιά στήνει παγίδες και πληγώνει...

Μα έχει πανσέληνο απόψε κι είναι ωραία
το σπίτι μου έρημο μα κάνουμε παρέα.
Δε νοιώθω θλίψη, μα μου 'χει λείψει
το κοριτσάκι αυτό που αγάπησες τυχαία.
Δε νιώθω θλίψη, μα μου 'χει λείψει
το λάγνο ψέμα σου, που τα 'κανε όλα ωραία.

στίχοι-μουσική-ερμηνεία: Χαρούλα Αλεξίου

I'm back!!! but it's too bad....

Επέστρεψα -που λέτε- επέστρεψε και ο κόμπος στο λαιμό, το βάρος στο στήθος, οι κομάρες στα πόδια κλπ. Αναπολώ τις βουτιές στη θάλασσα και τις βούτες στις χωριάτικες σαλάτες, αλλά πρέπει να μπούμε σε πρόγραμμα διατροφής, διότι ξεφύγαμε εις στας διακοπάς. Ετρώγαμε κάτι ελαφρύ το μεσημέρι, μασαμπουκιάζαμε το απόβραδο... Από μαυρισματάκι, καλά τα πήγαμε, δεν έχω παράπονο, βοήθησε και το coppertone με δείκτη προστασίας 3, έτσι για να μην είμαστε εντελώς χύμα στο κύμα. Anyway guys, σας αγαπώ και μου λείψατε...

σσ. Ακόμη, ψάχνω από πού να κρατηθώ...Λέτε να είμαι μια αμετανόητη γκρινιάρα ή μια καταθλιπτική σαραντάρα plus, που τα χρονάκια της περιπλέκουν τα προβλήματά της; Μη βιαστείτε να με κατηγορήσετε. Δε χρειάζομαι στοργή και προδέρμ. Το ξέρω πως μόνη μου πρέπει να βρω την άκρη.